Obiecałem, że Świebodziński Biegacz powróci i powolnymi krokami wracam. Oczywiście jak zawsze – jak rozpędzony głaz, którego nie da się już zatrzymać. 😉 Wpis dziś o niczym, a jednak o czymś.

Ostatnio dostałem taki cytat „Nigdy się nie wstydź swoich blizn bo są swiadectwem tego co chciało cie zniszczyć..”- uznajmy, że dlatego nie zakładam compresportów na treningi i tym samym ucinamy temat. 😉

Na początku informuję, że wpis nie jest bezpośrednio do nikogo skierowany, a jeżeli ktoś uważa, że uderza on w konkretną osobę, to jest to już jego interpretacja. Ja po prostu piszę o sobie, swoich przemyśleniach, planach i tym, co aktualnie dzieje się w moim biegowym świecie.

Jeżeli chodzi o relację z mojego ostatniego ultramaratonu UltraWey 163 km – oczywiście się pojawi. Miała być ponad 10 dni temu, ale czas niestety nie jest z gumy. Muszę jeszcze w pełni zmontować film, a nie każdy komputer potrafi bez marudzenia posklejać pliki w 8K. 😉 A trochę tego materiału się nazbierało.

Wpisów było ostatnio mało, ponieważ po prostu nie było czasu i człowiek musiał wybrać priorytety. A tutaj chyba nikogo nie zaskoczę, jeżeli powiem, że moja córka zawsze będzie jednym z nich, a właściwie najważniejszym – szczególnie w obecnym momencie.

Ostatnio Julka poszła trochę w moje ślady i wystartowała w biegu na 200 metrów. I wygląda na to, że ma szansę kiedyś przegonić ojca – tym bardziej, że genów podobno nie da się oszukać. 😉 A jeśli determinację odziedziczyła po mnie, to jest na dobrej drodze. Na razie oczywiście nie zamierzam się poddawać i będę pilnował, żeby stary jeszcze trochę pobiegał szybciej, a na pewno dalej niż ona. 🙂

Na szczęście obecnie nadszedł chyba taki moment, w którym po raz kolejny naprawdę poczułem pasję do biegania. I co najlepsze – zacząłem trenować bez większego celu. Bez konkretnego startu, bez odliczania kilometrów do zawodów, bez wielkiego planu treningowego rozpisanego co do dnia.

Tylko ja, mój Fenix 7X, pas piersiowy i muzyka albo audiobook.

Jedynym moim celem były… zachody słońca w Wilkowie i Niesulicach.

I właśnie wtedy chyba nastąpił dość spory przełom w moim życiu. Podczas oglądania zaćmienia dotarło do mnie coś, co niby człowiek wie od dawna, ale czasami musi usłyszeć albo przeżyć coś, co pozwoli mu to naprawdę zrozumieć – że w życiu warto robić to, co się kocha i do czego ma się prawdziwą pasję.

Możliwe, że zapoczątkował to również pewien „opiernicz” kilka dni wcześniej, że najwyższy czas się za siebie wziąć. Tak, dedykuję to zdanie osobie, która mnie sprowadziła do parteru. 🙂 A że po mojemu na decyzje długo czekać nie trzeba – co chyba było widać przy Biegu Wilka kilka lat temu, kiedy w jeden dzień podjąłem decyzję – to… długo nie czekałem. Przelew poszedł i lecimy z tematem. 😉

I właśnie dlatego znowu zaczęło się dziać.

Na razie wiele nie zdradzę, ale mogę powiedzieć, że jest to mocno powiązane ze sportem. Nie dlatego, że obawiam się porażki. Szczerze mówiąc, słowo „porażka” w moim słowniku, szczególnie w przypadku biegania czy siłowni, praktycznie nie występuje. Zresztą porażka zależy od punktu widzenia.

Czasami coś nie wychodzi. Czasami trzeba zrobić krok do tyłu. Czasami człowiek przekombinuje, przesadzi albo po prostu dostanie od życia po głowie. Ale to nie znaczy, że trzeba przestać próbować.

Bardziej chodzi o to, że nie wszyscy muszą od razu wiedzieć o moich szalonych pomysłach. 😉 Niektóre rzeczy wolę najpierw zrobić, a dopiero później o nich opowiedzieć.

A że ktoś nie wierzy, że spełnię swoje marzenia sprzed lat?

Cóż… to już jego problem. 😉

I chyba właśnie to najbardziej lubię w bieganiu. Można mieć 20, 30, 40 czy 60 lat i nadal wyznaczać sobie nowe cele. Można zaczynać od zera, można zmieniać kierunek, można przez jakiś czas biegać bez celu, a potem nagle znaleźć coś, co ponownie odpala tę iskrę.

Można też, tak jak Julka, zaczynać mając 4,5 roku, żeby kiedyś dokopać tacie. 🙂

Dlatego mój obecny cel biegowy jest bardzo prosty – oglądanie zachodzącego słońca. A gdzie? To już zależy od tego, gdzie nogi poniosą, ale prawdopodobnie na zachód. – hehehe, musiałem. 😉

Bez ciśnienia. Bez konieczności udowadniania czegokolwiek. Po prostu pobiec, zatrzymać się na chwilę i popatrzeć. Albo odpisać nawet na SMS, nie patrząc na fakt, że przez to tempo będzie wolniejsze. 🙂

Oczywiście Ultramaratonu Nowe Granice nie odpuszczę – to już tradycja. Na 13. edycję planuję pełen dystans. I tym razem chciałbym zrobić go na tyle szybko, żeby przez te 103 km… nie mieć czasu na podziwianie widoków. 😉

A co będzie dalej?

Tego na razie nie zdradzę.

Powiem tylko tyle – Świebodziński Biegacz wraca. I mam wrażenie, że tym razem może być ciekawiej niż wcześniej. Tym bardziej, że nowy serwer ma zdecydowanie większe możliwości. 🏃‍♂️💪

A skoro możliwości są większe, to chyba wypada je trochę wykorzystać. 😉